خوش آمدید

جستجو

تبلیغات





باز نشر یادداشتی به بهانه "هیس"

    شب گذشته در حاشیه جشنواره فیلم سلامت فرصتی شد تا بار دیگر در حضور هنرمندان کشور از جمله کارگردان خوب کشورمان سرکار خانم درخشنده در مورد کودک آزاری و به ویژه آزارهای جنسی صحبت شود و نسبت به آسیب پذیری کودکان در شرایط فعلی جامعه به مردم و مسئولین هشدار داده شود.

    بعد از اکران فیلم "هیس، دخترها فریاد نمی زنند" نشستی با حضور کارگردان در دفتر هفته نامه سلامت و دانشگاه علوم پزشکی تهران داشتیم و همزمان مطلبی را در وبلاگ درج کردم که بعدها به واسطه اختلال در سیستم بلاگفا از وبلاگ حذف شد. با توجه به اهمیت روزافزون موضوع مناسب دیدم که آن مطلب را دوباره در این پست منتشر کنم. 

     

    یادداشتی به بهانه "هیس"

     

    دغدغه های اجتماعی کارگردان خوب کشورمان سرکار خانم پوران درخشنده را اهالی و مخاطبین سینمای ایران به خوبی می شناسند. اما ایشان در ساخته آخر خود بر موضوع خشونت های وابسته به جنسیت و به ویژه خشونت هایی که قربانی آنها کودکان هستند متمرکز شده اند که حقیقتاً ورود به آن (حتی در حد سخن گفتن چه برسد به طرح رسانه ای موضوع)، شجاعت، درک درست از مسئله و مسئولیت پذیری خاصی را طلب می کند. البته بنده سواد سینمایی یا قضایی چندانی ندارم که بتوانم به فیلم از دیدگاه فنی بپردازم ولی آنچه برای من به عنوان یک فعال حوزه سلامت جنسی در این فیلم مهم محسوب می شود پرداختن فیلم ساز به موارد زیر است:

    الف) فیلم به خوبی و به درستی نشان می دهد که پدران و مادران تا چه حد در این خصوص بی اطلاع و غیرحساس هستند و از طرفی حتی وقتی با شواهدی از این مشکل برخورد می کنند به شکل خودآگاه یا ناخودآگاه به کتمان آن و حذف صورت مسئله می پردازند.

    ب) همین بی توجهی و ناآشنایی با موضوع در محیط مدرسه و مربیان کودکان نیز اگرچه بسیار گذرا به تصویر کشیده شده است. در شرایطی که معلمین و مربیان پرورشی مدارس باید کاملاً در این خصوص توجیه بوده و آموزش دیده باشند، متاسفانه هیچ مهارتی به شکل مدون در برنامه های آموزشی آنها پیش بینی نشده است (حداقل در حد اطلاعات بنده). به این ترتیب وقتی آنها با شواهدی مثل گوشه گیری، افسردگی، علائم اضطرابی یا افت تحصیلی بدون توجیه مواجه می شوند، اغلب نه به علل احتمالی این موضوع فکر می کنند و نه توان صحبتی صمیمانه و همدلانه با قربانی را دارند.

    ج) در حالی که همکاران بنده در معدود کلینیک های سلامت جنسی در کشور به شکل روزمره با قربانیان خشونت های وابسته به جنسیت مواجه هستند، سایر کادر پزشکی نیز همانند اولیاء و مربیان نسبت به موضوع غفلت می ورزند و نه در اخذ شرح حال و نه در تشخیص های افتراقی به این مسئله توجه کافی نشان نمی دهند. البته تعجبی هم ندارد. چون آنها نیز اغلب در این خصوص و در مورد نحوه تعامل و صحبت کردن در مورد موضوعات حساس هیچ آموزشی ندیده اند و مهارت لازم را ندارند. لذا تجویز چند قلم ویتامین (آنچه در فیلم مشاهده می شود) ساده ترین کار به نظر می رسد.

    د) اگرچه در طول فیلم برخی چالش هایی که نظام قضایی کشور در این خصوص پیش رو دارد نشان داده شده است ولی در خصوص خلاءهای قانونی تنها به یک جمله در انتهای فیلم بسنده می شود. موضوع خشونت های وابسته به جنسیت (که گاه اصلآً رفتاری جنسی نیستند) بسیار پیچیده و البته فراگیر است و در کنار لزوم بازنگری در قوانین، به تغییر نگرش، نه تنها در مسئولان بلکه در بدنه اجتماعی نیاز دارد. قربانیان خشونت های وابسته به جنسیت در کشور ما کماکان ناچار هستند بخشی از نقش مجرمین را هم بپذیرند. اظهار نظرهای برخی مسئولین و حتی بخشی از مردم در جریان پرونده های بعضاً پر سر و صدای مربوطه به خوبی نشان می دهد که ظاهراً مقدر است قربانی (و گاه اطرافیان او) یک بار دیگر هم در جایگاه قضاوت دیگران قربانی شود!

       مشاهده این فیلم برای همه بزرگسالان قابل توصیه است، ولی بنده مشخصاً دوست داشتم این فیلم را کسانی مشاهده کنند که من و همکارانم را در جلسات متعددی غرب زده یا ناآگاه و نامسلمان خطاب کرده اند؛ چرا که از لزوم برنامه های آموزش جنسی، متناسب با سن و ملاحظات فرهنگی و اعتقادی جامعه خودمان، برای همه گروه های سنی دفاع کرده ام. دوست داشتم این فیلم را کسانی می دیدند که صحبت در این خصوص را مصداق آیه شریفه بیستم از سوره نور می دانند؛ آنجا که خداوند متعال می فرماید: "به درستی که کسانی که دوست دارند کارهای زشت در میان آنها که ایمان آورده اند گسترش پیدا کند، برایشان عذابی دردناک در دنیا و آخرت است".

       به راستی آنچه باعث گسترش و تکرار این رفتارها می شود، آموزش، آگاهی بخشی، حساس بودن شهروندان و هوشیاری کادر نظام سلامت و نظام قضایی کشور است یا تغافل، چشم پوشی، منع صحبت و آموزش و پژوهش های لازم در این خصوص و عدم گزارش و رسیدگی سریع و قاطع دستگاه های ذیربط به آن؟؟!

       چرا باید موضوع پایان نامه دکترای یکی از دانشجویان بنده که بر نحوه رسیدگی به قربانیان خشونت جنسی در مراکز ارائه خدمات درمانی متمرکز شده بود، ماه ها برای تصویب دچار چالش شود چرا که نه تنها دانشگاه مربوطه اصلاً دغدغه این مسائل را ندارد، بلکه به او می گویند ما حوصله دردسر نداریم!

        ای کاش سرکار خانم درخشنده از این رسانه صدای بنده را بشنوند و علاوه بر تشکر ویژه از ایشان بخاطر این کار ارزشمند، این دلمشغولی خود را نیز به ایشان منتقل کنم که نه تنها به دختران چنین چیزی می گویند بلکه گاه به بنده و همکارانم نیز گفته می شود "هیس"!

     


    این مطلب تا کنون 5 بار بازدید شده است.
    منبع
    برچسب ها : فیلم ,موضوع ,بنده ,خصوص ,خشونت ,سلامت ,سرکار خانم ,قربانیان خشونت ,دوست داشتم ,فیلم راانی ,قضایی کشور ,
    باز نشر یادداشتی به بهانه "هیس"

تبلیغات


    محل نمایش تبلیغات شما

پربازدیدترین مطالب

آمار

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

آخرین کلمات جستجو شده